Okuduğum kitaplar vardı bir ara. Halkını çöküşten kurtaran liderler, zulmün karşısında direnenler, bisiklet ile dolaşı size özgürlük getireceğim diyenleri anlatırdı bu kitaplar.

Öyle büyük insanlardı ki dünya onları tanıyor ve yaptıkları işleri hiç unutmuyordu.


Ben onları okudukça bir de bizim evin halleri ile kıyas ederdim.

Küçümserdim evdekileri onları üzmez ama içim içim sevmezdim bu hayatı

Bir keresinde babamı boş oda dediğimiz yerde ağlarken gördüm.


Annemin her gün "Allah canımı alsa da kurtulsam" dediğini duyardım.

Abimi ise çok severdim hayatımda bana bir şeyler öğreten tek kişiydi o.

Şimdilerde anladım aslında öğrettikleri pek de önemli şeyler değilmiş. Babamın dediği gibi üçkâğıtçılıktan ibaretmiş.


Babamın borcu çoktu. Etrafa ödenmemiş ev kiraları, bankaya gitmeyi bekleyen kredi kartı slipleri, bakkal çakkal vesaire…

Anneme de etki eden bunlardı belki de.

Bir gün yorulmuş. Babamın artık bedeni düşmüş kaldırıma. Sonradan öğrendik ki beyin kanaması geçirmiş.

Annem beni geç vakitte çağırdı. Hastaneye ben gittiğimde başucunda ağlıyordu annem.

Bir şeyler demeye çalışıyordu hala. Ölecekti galiba.

Annem başını kaldırdı babamın ve konuş dedi haydi.

Ağzından çıkan son cümle

“çocukların harçlığını verdin mi?”


Ve anladım ki sonra okuduğum tüm kitaplar içlerindeki kahramanlara hissetiğim tüm hayranlıklar boşaymış. Geride babamı küçümsediğim için ömür boyu kalbimde olan bir boşluk ve o boşlukta yatan bir utanç abidesi duracaktı.

Taner Duran